ΕΙΔΗΣΕΙΣ Ιούνιος 2010

Άγιος Αντώνιος της Παδούης. Ο Άγιος που ενώνει

Μετά από δεκατρείς μέρες κατά τις οποίες με μεγάλη ευλάβεια τελέσαμε το παραδοσιακό δεκατριήμερο προσευχών για τον Άγιο Αντώνιο, όπου κάθε απόγευμα μαζί με τη Θεία Λειτουργία οι πιστοί απήγγειλαν τις παρακλήσεις προς τον Άγιο και έψαλλαν τους ύμνους του, την Κυριακή 13 Ιουνίου, ημέρα της εορτής του, τελέσαμε την πανήγυρη.




Πολλοί πιστοί συνέρρεαν όλες τις μέρες στον ιστορικό ναό του Αγίου Φραγκίσκου στο κέντρο της πόλης της Κέρκυρας, έναν από τους πιο ιστορικούς ναούς του νησιού, όπου και βρίσκεται το ιερό βήμα το αφιερωμένο στον Άγιο Αντώνιο, ομολογητή και Διδάσκαλο της Εκκλησίας. Παλαιότατη παράδοση προβλέπει για την εκκλησία της Κέρκυρας αυτό τον εορτασμό προς τιμήν του Αγίου Αντωνίου. Αυτή την παράδοση την τηρούν τόσο οι καθολικοί όσο και οι ορθόδοξοι πιστοί της Κέρκυρας. Παρά το γεγονός πως ο συγκεκριμένος άγιος, έζησε και έδρασε αρκετά χρόνια μετά από το σχίσμα των δύο εκκλησιών, η ευλάβεια προς αυτόν εκ μέρους των αδελφών ορθοδόξων χριστιανών της Κέρκυρας είναι σημαντική και μεγάλη. Με εκπλήσσει μάλιστα η γνώση που οι αδελφοί ορθόδοξοι έχουν περί της ζωής και της διδασκαλίας του αγίου. Όταν δε πριν από τέσσερα χρόνια σκέφθηκα να ξεκινήσουμε μια μικρή λιτανεία με το άγαλμα και τα ιερά λείψανα του Αγίου στους γύρω από το Ναό δρόμους της πόλης, δεν περίμενα πως θα είχε τόσο μεγάλη συμμετοχή και επιτυχία. Είχα ζητήσει τότε από τον πρόεδρο της Φιλαρμονικής Εταιρίας Κέρκυρας, της γνωστής ως «Παλαιάς», να στείλει μια μικρή ομάδα από την μπάντα για να συνοδέψει τη λιτανεία, σύμφωνα με τα κερκυραϊκά έθιμα. Η προθυμία του, αλλά και η προθυμία των μελών ήταν συγκινητική. Από τότε κάθε χρόνο με πολλή ευλάβεια ακολουθούν και συνοδεύουν αυτή τη λιτανεία, της οποίας η απόσταση επεκτάθηκε μέχρι και το γνωστό Λιστόν κι από κει μέσω της οδού Βουλγάρεως επιστρέφει στη Νικηφόρου Θεοτόκη και το Ναό του Αγίου Φραγκίσκου.


 

Στη φετινή πανήγυρη, ο Ναός ήταν κατάμεστος από πιστούς. Στη Θεία Λειτουργία, μαζί με τον Αρχιεπίσκοπο π. Ιωάννη, συλλειτουργήσαμε, ο πατέρας Παολίνο, Καπουκίνος, κι εγώ. Η Χορωδία του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού έψαλε πραγματικά υπέροχα και η όλη τελετή ήταν πραγματικά κατανυκτική. Ο Αρχιεπίσκοπος στην ομιλία του παρουσίασε τον Άγιο Αντώνιο, όπως μας τον περιγράφουν και οι βιογράφοι του, δηλαδή ως έναν ακούραστο κήρυκα του Ευαγγελίου και συνάμα έναν αποφασισμένο και δυναμικό ιερέα ο οποίος ήξερε να παίρνει το δίκιο των φτωχών και των αδύναμων και να αγωνίζεται για την επικράτηση του καλού μέσα στην κοινωνία των ανθρώπων. Στη Λιτανεία που ακολούθησε, κι ενώ η μπάντα συνόδευε με τις μελωδίες της την πομπή, οι πολυάριθμοι πιστοί που ακολουθούσαν τον Αρχιεπίσκοπο και τους ιερείς έψαλλαν τους ύμνους του Αγίου Αντωνίου. Με την επιστροφή στο Ναό ακολούθησε το μοίρασμα των άρτων που είχαν ευλογηθεί κατά την προσφορά, καθώς και των αναμνηστικών χάρτινων εικονιδίων του αγίου. Αφού ο Αρχιεπίσκοπος ευλόγησε όλους με τη λειψανοθήκη που περιέχει το τεμάχιο των ιερών λειψάνων του Αγίου Αντωνίου, οι πιστοί με ευλάβεια, έσπευσαν να τα ασπασθούν και να τα προσκυνήσουν. Στο τέλος της τελετής, οι συμμετέχοντες πιστοί απόλαυσαν ένα πλούσιο κέρασμα, προετοιμασμένο με πολλή αγάπη και κόπο από τις κυρίες του ενοριακού συμβουλίου και τους νέους.

Π. Μάριος Ρήγος


Παιδικές Κατασκηνώσεις της Αρχιεπισκοπής στη Μεσογγή

Ο Δον Κιχώτης

στις παιδικές Κατασκηνώσεις της Αρχιεπισκοπής στη Μεσογγή!

…μια ζωή γεμάτη περιπέτεια!

 

Για μια ακόμη χρονιά, με πολύ κόπο και πολλές θυσίες, αλλά με μεράκι για τα παιδιά μας και αγάπη γι αυτά, η ομάδα των εμψυχωτών της κατασκήνωσης για τα παιδιά της ηλικίας από 6 έως 11 ετών, δηλαδή του Δημοτικού, όπως λέμε, ετοίμασε και συνεχίζει να ετοιμάζει τη φετινή κατασκήνωση.



Ο Π. Μάριος ως αρχηγός, με την ομάδα των υπευθύνων, λαϊκών και μοναχών, δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους για να μπορέσουν τα παιδιά μας να απολαύσουν, με όλη τη σημασία της λέξης, τις 15 μέρες που τους τα εμπιστευόμαστε στην κατασκήνωση της Μεσογγής.

Είχα την ευκαιρία να απολαύσω μια μέρα την όλη διαδικασία ανάμεσα σε παιγνίδι, προσευχή, εργασίες σε ομάδες, μπάνιο στη θάλασσα, εμβάθυνση θεμάτων χριστιανικών και μη, φαγητό και ύπνο. Τη ζωντάνια και την αγάπη με την οποία πλαισίωναν το παιδί μου και όλα τα άλλα παιδιά, την ασταμάτητη φροντίδα για κάθε τι που αφορούσε τα παιδιά μας. Ομολογώ πως ούτε στο σπίτι μου δεν έχω τόση υπομονή και τόση προσοχή για τα δικά μου παιδιά, όση συνάντησα εκεί. Είπα στον Π. Μάριο πως θα ήθελα να κάνουμε μια κατασκήνωση και για μας εκεί, με τους εμψυχωτές των παιδιών μας κι εκείνον για αρχηγό. Εκείνος γέλασε, ίσως το θεώρησε αστείο, αλλά εγώ το εννοούσα και το εννοώ ακόμη τώρα. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή που πήγα κι εγώ στην κατασκήνωση, μια άλλη πραγματικότητα τότε, όμορφη για την εποχή μας, αλλά διαφορετική. Δε θα ήθελα με τίποτε τα παιδιά μου να στερηθούν αυτή την εμπειρία ζωής και πίστης που τους προσφέρουν εκεί. Η κόρη μου με ρωτά συνέχεια, από τον περασμένο Οκτώβριο, ποιο θα είναι το θέμα της φετινής κατασκήνωσης και, σκεφτείτε, μετά από τρία χρόνια που έζησε αυτή την εμπειρία, στεναχωριέται σκεπτόμενη πως σε δύο χρόνια από τώρα που θα πάει στο γυμνάσιο, δε θα μπορεί να πηγαίνει στην κατασκήνωση της Μεσογγής. Μπορεί για μας τους μεγάλους αυτό να φαίνεται αστείο, αλλά για μια παιδική ψυχή που με απλότητα το εκφράζει, δηλώνει όλη την ψυχική αγαλλίαση που το παιδί αισθάνεται όταν ζει κάτι το διαφορετικό και τόσο όμορφο. Μετά από πιέσεις λοιπόν της κόρης μου, έμαθα, με «δωροδοκία» κάποιων εμψυχωτών, πως το φετινό θέμα της κατασκήνωσης θα είναι «Δον Κιχώτης…ζωή γεμάτη περιπέτεια!» Όταν λοιπόν το έμαθα, ο π. Μάριος μου ζήτησε να γράψω αυτή την εμπειρία μου για την κατασκήνωση για να την δημοσιεύσει στη Συνάντηση. Αυτό ήταν το «τίμημα», αν και η αλήθεια είναι πως το ήθελα πολύ να γράψω κάτι γι αυτή την εμπειρία μας. Είμαι χαρούμενη σα μητέρα, που τα παιδιά μου και φέτος, με οδηγό τον Δον Κιχώτη, που όλοι μας λίγο ή πολύ γνωρίζουμε, αλλά όχι τόσο καλά όσο διαπίστωσα πως τον γνωρίζουν οι εμψυχωτές που ετοιμάζουν την κατασκήνωση, θα περιπλανηθούν σ’ ένα μαγικό παραμυθένιο κόσμο, αλλά συνάμα και θα μάθουν να ζουν στην πραγματικότητα μαζί με τα άλλα παιδιά. Θα μάθουν να βλέπουν τη ζωή με δυναμισμό και αυτοπεποίθηση, με τη σιγουριά της πίστης που τους εμφυσούν οι υπεύθυνοί τους και την ανθρωπιά της προσφοράς που αφιλόκερδα και χωρίς υστεροβουλία παραδειγματίζονται από τη συμπεριφορά τους. Τους εύχομαι με τη βοήθεια του Θεού και της Μάνας Παναγίας, της οποίας το όμορφο άγαλμα της Λούρδης, δεσπόζει στον κήπο της Μεσογγής, να τα καταφέρουν και φέτος.

Περιμένοντας την κατασκήνωση για όλους τους γονείς που πολύ θα την επιθυμούσα.

 

Η μητέρα

Γιώτα Λιόκου.


Η Κατασκήνωση για τα παιδιά του Δημοτικού

θα πραγματοποιηθεί από τις 27 Ιουνίου μέχρι και 10 Ιουλίου. 

Για τις εγγραφές,

παρακαλούμε να απευθύνεστε στους παρακάτω υπευθύνους εγγραφών.

Γενικός υπεύθυνος εγγραφών. Π. Μάριος Ρήγος

 Αδ. Μικελίνα Παλαμάρη. Τηλ 26610 37935

Αδ. Ολύμπια Σαλίμπα. Τηλ. 26610 30239

Σύντομα στις ενορίες σας θα βρείτε τα φυλλάδια εγγραφών.

Παρακαλούμε να τα συμπληρώσετε και να τα παραδώσετε στους υπευθύνους. Οι θέσεις είναι περιορισμένες.

 

Ομάδα υπευθύνων Κατασκηνωτικού Κέντρου Μεσογγής


Η Λιτανεία της Αγίας Δωρεάς στην Κέρκυρα


«ΕΣΕΙΣ ΔΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑ ΦΑΝΕ» Λκ. 9

Η Λιτανεία της Αγίας Δωρεάς της Κέρκυρας


Με την λαμπρότητα και τη μεγαλοπρέπεια που επιβάλλει μια παράδοση που υπερβαίνει τα 600 έτη, γιορτάστηκε και φέτος η πανήγυρη της Αγίας Δωρεάς στην Κέρκυρα. Για τους Καθολικούς του νησιού, αλλά και για τους Ορθοδόξους, η Γιορτή αυτή αποτελεί μια από τις πιο σημαντικές παραδόσεις στη μακραίωνη ιστορία του τόπου αυτού.

Πράγματι οι μαρτυρίες που αναφέρονται στην τελετή αυτής της θρησκευτικής εορτής στην Κέρκυρα, η οποία Θεσπίστηκε στην Καθολική Εκκλησία με την Βούλα του Πάπα Ουρβανού Δ΄, “transiturus de hoc mundo”, ανέρχονται στα τέλη του 13ου με αρχές 14ου αιώνα.

Η Βενετία επισημοποίησε την τέλεση της Αγίας Δωρεάς το 1295, ως σημαντικής πλέον εορτής στην επικράτειά της, με διάταγμα του Μεγάλου Συμβουλίου, ενώ το 1407 προστέθηκε στις τελετουργίες της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας μια λιτανεία της Αγίας Δωρεάς με τη διακήρυξη ότι η τελετή αυτή προέτρεπε τους υπηκόους στην απόδοση προσκύνησης προς τον Ένδοξο Κύριο Ιησού Χριστό και την τιμή προς την Πατρίδα1 με την υποχρέωση να τελείται σε όλες τις κτίσεις της. Η Λιτανεία αυτή τελούνταν, χρόνο με το χρόνο, όλο και με μεγαλύτερη λαμπρότητα.2

Στην Κέρκυρα, η Λιτανεία της Αγίας Δωρεάς υπήρξε η λαμπρότερη από όλες τις θρησκευτικές τελετές του νησιού κατά την Βενετική περίοδο. Οι Βενετοί μετέφεραν στην Κέρκυρα τις θρησκευτικές τους συνήθειες και τα εορταστικά τους έθιμα, τα οποία αν και προσαρμοσμένα στις τοπικές συνήθειες και παραδόσεις, παρέμειναν πολύ κοντά στα πρότυπά τους και αποτέλεσαν με τη σειρά τους πρότυπα για παρόμοιες τελετές και θρησκευτικές εκδηλώσεις, οι οποίες συνεχίζονται μέχρι και σήμερα και μάλιστα είναι μοναδικές στον ελλαδικό χώρο. Ας σκεφτούμε τις ιδιαίτερες μουσικές και τα Επτανησιακά θρησκευτικά άσματα, τα οποία σώζονται τόσο στην Καθολική όσο και την Ορθόδοξη παράδοση. Τις λιτανείες του Αγίου Σπυρίδωνα και τις άλλες λιτανείες, με το ιδιαίτερο τυπικό τους, καθώς και αυτή των Ιερών Επιταφίων της Μεγάλης Παρασκευής. Τη χρήση της καθαρά λατινικής «ουρανίας» (Baldacchino) σε πολλές λιτανείες των Όρθοδόξων του νησιού, αλλά και των άλλων νησιών του Ιονίου. Στη Λιτανεία της Αγίας Δωρεάς κατά τη Βενετική περίοδο, συμμετείχαν οι κληρικοί και των δύο Εκκλησιών, Ορθόδοξοι και Καθολικοί. Όπως αναφέρει η ιστορικός Αλίκη Νικηφόρου, ο Πρωτοπαπάς, κάθε χρόνο, μερικές μέρες νωρίτερα έστελνε πρόσταγμα στους πρωτοπαπάδες των επαρχιών της υπαίθρου καλώντας τους να μεριμνήσουν ώστε να παρευρεθούν όλοι οι ιερείς στην Λιτανεία της Αγίας Δωρεάς.3 Η Λιτανεία αυτή, μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα τελούνταν το πρωί της ημέρας της εορτής αμέσως μετά από την τέλεση της Θείας λειτουργίας. Από τα τέλη όμως του 18ου αιώνα και στις αρχές του 19ου αρχίζει να γίνεται το απόγευμα με την αιτιολογία πως η πορεία κάτω από τον καυτό ήλιο είναι ανυπόφορη.4

Από την αρχή της καθιέρωσής της, την πομπή πλαισίωναν, έκτος από τον Ιερό Κλήρο και των δύο Εκκλησιών, όλοι οι άρχοντες και οι επίσημοι της πόλης και του νησιού. Μάλιστα για να τονιστεί η σπουδαιότητα της τελετής αυτής και να αποδοθεί τιμή προς το ιερό μυστήριο της Αγίας Ευχαριστίας, την ουρανία, κάτω από την οποία ο Καθολικός Αρχιεπίσκοπος λιτάνευε την Θεία Ευχαριστία, κρατούσαν στην αρχή οι Βενετοί επίσημοι, οι δύο Σύμβουλοι, ο Βάιλος και ο Γενικός Προβλεπτής Θαλάσσης, και στην επιστροφή προς της Καθολική Μητρόπολη οι εκπρόσωποι του Κερκυραϊκού Συμβουλίου. Υπήρχε μέχρι και πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στην Κέρκυρα, η Αδελφότητα της Αγίας Ευχαριστίας, της οποίας το παρεκκλήσιο ακόμη σήμερα σώζεται στον Καθολικό Μητροπολιτικό Ναό, τα μέλη της οποίας είχαν αναλάβει την υποχρέωση να ετοιμάζουν όλα τα απαραίτητα για την σωστή τέλεση της Λιτανείας. Η πορεία που ακολουθούσε η Λιτανεία αυτή ήταν διαφορετική από τη σημερινή και πολύ μεγαλύτερης διάρκειας. Σημαντικές στάσεις της, ήταν αυτές στα δύο φρούρια του νησιού, όπου ο Αρχιεπίσκοπος με το ιερό εκθετήριο που περιείχε την Αγία Κοινωνία, ευλογούσε τα τείχη της πόλης, θέλοντας να δηλώσει την προστασία του Χριστού στην πόλη της Κέρκυρας, καθώς και η στάση στο λιμάνι, όπου τα πλοία χαιρέτιζαν με σφυρίγματα το πέρασμα της Λιτανείας.

Μετά από αυτή τη σύντομη ιστορική διαδρομή, είναι εύκολο να καταλάβει κάνεις την τόσο μεγάλη σημασία που ακόμη και σήμερα προσδίδει ολόκληρος ο κερκυραϊκός λαός στη Λιτανεία αυτή της Αγίας Δωρεάς. Η Λιτανεία των Καθολικών αποτελεί ένα θρησκευτικό και κοινωνικό γεγονός για όλο τον κερκυραϊκό λαό.

Το πρωί της Κυριακής, όπως συνηθίζεται, τα παιδιά που έχουν ετοιμαστεί με την κατήχηση όλη τη χρονιά, μεταλαβαίνουν για πρώτη φορά. Είναι η «Πρώτη Κοινωνία», σημαντικό μέρος του εορτασμού της Αγίας Δωρεάς για τους πιστούς της Κέρκυρας.

Στη Θεία Λειτουργία που τέλεσε ο Αρχιεπίσκοπος π. Ιωάννης μαζί με τους δύο εφημερίους, μίλησε στα παιδιά και τα προετοίμασε πνευματικά για να λάβουν το μεγάλο αυτό μυστήριο και να αισθανθούν την ένωσή τους με τον ίδιο το Χριστό, αφού όπως τους είπε, στη διαλογική συζήτηση που είχε μαζί τους, γίνονται «Σώμα Χριστού», δηλαδή Εκκλησία. Συγκινητική η όλη τελετή, τόσο για τα παιδιά που πρώτη φορά μεταλάβανε, όσο και για τους γονείς τους και τους συγγενείς τους, οι οποίοι ξαναζούσαν στα πρόσωπα των παιδιών τους, όπως μου έλεγαν με νοσταλγία, τη δική τους Πρώτη Κοινωνία. Ο Αρχιεπίσκοπος τους ευχήθηκε μάλιστα να θυμούνται κι εκείνα μετά από πολλά χρόνια αυτή τη στιγμή και να μην απομακρυνθούν ποτέ από το Χριστό και την Εκκλησία Του. Μετά από την όμορφη τελετή ακολούθησε ένα μικρό κέρασμα για τα παιδιά και τους γονείς τους. Το απόγευμα, με την τέλεση της Θείας Λειτουργίας και πάλι στον Ενοριακό Ναό της Ιεράς Καρδίας του Ιησού, άρχισε η φετινή Αγία Δωρεά. Στην πορεία προς την Πλατεία του Αγίου Ιακώβου συμμετείχε η πομπή, με τον Αρχιεπίσκοπο, τους εφημερίους, ιερείς που κατέφθασαν στην Κέρκυρα από την Ιταλία, τη Μάλτα και άλλα μέρη της Ελλάδας, τους ιερείς της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, τους οποίους ο Σεβασμιότατος μητροπολίτης κ. Νεκτάριος απέστειλε ως εκπροσώπους του, τα παιδιά της Πρώτης Κοινωνίας και του Χρίσματος, τους νέους και τις νέες της τοπικής μας εκκλησίας, τις μοναχές, τον Ερυθρό Σταυρό, τα αγήματα των προσκόπων, τις πολιτικές και στρατιωτικές αρχές του νησιού μας, ενώ οι μπάντες παιάνιζαν δοξαστικές μελωδίες και οι ιερείς ανέπεμπαν δεήσεις και προσευχές. 

Στην Πλατεία μπροστά στον ιερό Καθολικό Μητροπολιτικό Ναό, όπου είχε στηθεί ειδική εξέδρα με την μέριμνα του Δήμου Κερκυραίων, ο Αρχιεπίσκοπος απηύθυνε δέηση και μαζί με όλους τους πιστούς προσκύνησε το Αγιότατο Μυστήριο. Έπειτα, αφού αναγγέλθηκε το Άγιο Ευαγγέλιο από τον Ευαγγελιστή Λουκά, που αφορούσε τον πολλαπλασιασμό των άρτων, όπως αναφέρεται στο ένατο κεφάλαιο του προαναφερθέντος ευαγγελίου, ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπος εξήγησε στους πιστούς το θέμα της φετινής πανηγύρεως της Αγίας Δωρεάς, το οποίο ήταν «Εσείς δώστε τους να φάνε». Ακολούθησε η ανάγνωση του χαιρετισμού του Μητροπολίτη Κερκύρας από τον εκπρόσωπό του και έπειτα οι νέοι απηύθυναν δεήσεις. Η Χορωδία του Μητροπολιτικού Ναού, με τις πολύ καλές φωνές των μελών της, συνόδευε όλη την τελετή. Με την ευλογία που ο Αρχιεπίσκοπος χορήγησε υψώνοντας το ιερό εκθετήριο με τη Θεία Ευχαριστία και την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου, έληξε αυτή η τόσο λαμπρή και κατανυκτική τελετή. Μετά από την εναπόθεση της Αγίας Ευχαριστίας στο Ιερό Αρτοφόριο του Ντόμου, ο Αρχιεπίσκοπος δεξιώθηκε τις Αρχές και το λαό στις αίθουσες της Αρχιεπισκοπής.


Π. Μάριος Ρήγος

1 “pro reverential gloriosi Jesu Christi Domini Nostri et Honore Patriae” 22.5.1407

3 Αλίκη Νικηφόρου, Δημόσιες τελετές στην Κέρκυρα κατά την περίοδο της Βενετικής Κυριαρχίας, εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 1999, σ. 73

4 βλ. Αλίκη Νικηφόρου, Δημόσιες τελετές, σ. 75



Ομιλία του σεβασμιοτάτου Αρχιεπισκόπου Κερκύρας-Ζακύνθου Κεφαλληνίας  κ.κ. Ιωάννη

Ο ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΡΤΩΝ (Λκ. 9, 11-17)


Ακούσαμε ένα από τα πιο γνωστά επεισόδια του Ευαγγελίου, τον «πολλαπλασιασμό των άρτων», ή καλύτερα: το «μοίρασμα των άρτων». Αυτό το επεισόδιο πρέπει να εντυπωσίασε τόσο τους πρώτους χριστιανούς ώστε να αποτελεί ένα από τα πιο συχνά εικονογραφικά θέματα στις κατακόμβες της Ρώμης. Πρόκειται για μια ευαγγελική σελίδα μεγάλης επικαιρότητας.


Καταπληκτικοί αυτοί οι άνθρωποι που ακολουθούν τον Ιησού στην έρημο για να ακούσουν το Λόγο του και αμελούν ακόμη και να φάνε. Δεν το ξεχνά όμως ο Ιησούς, καθώς δεν τον ενδιαφέρει μόνο η πνευματική τροφή, αλλά και η υλική, ο άνθρωπος άλλωστε είναι και σάρκα εκτός από πνεύμα. Οι Απόστολοι ενδιαφέρονται για το πλήθος, αλλά με τον τρόπο τους. Ζητούν από τον Διδάσκαλο να αφήσει τον κόσμο να φύγει, για να βρουν από μόνοι τους φαγητό και κατάλυμα, είναι οπαδοί ας πούμε της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας». Η προοπτική του Ιησού είναι εντελώς διαφορετική: «Εσείς δώστε τους να φάνε». Οι Απόστολοι δεν καταλαβαίνουν αυτά τα λόγια, είναι πραγματιστές, για αυτούς το πρόβλημα είναι καθαρά «οικονομικό», η κοινωνική δραστηριότητα δεν μπορεί παρά να βασιστεί στο νόμο της «αγοραπωλησίας». Πράγματι οι Απόστολοι έχουν μόνο «πέντε ψωμιά και δύο ψάρια», άρα η μόνη λύση για αυτούς είναι η «αγορά» τροφίμων για ένα τόσο μεγάλο πλήθος. Αλλά οικονομικά τους είναι αδύνατο να πραγματοποιήσουν το αίτημα του Διδασκάλου: «Εσείς δώστε τους να φάνε».

Για τον Ιησού όμως υπάρχει άλλη μια λύση: αυτά που υπάρχουν είναι αρκετά για όλους, αρκεί να τα μοιραστούν. Η αγάπη είναι ικανή να πολλαπλασιάσει και τα λίγα ή και τα πολλά που τα έχουν οι λίγοι.

Αυτό έκαμε ο Ιησούς. Για Εκείνον ο νόμος της αγοράς δεν ισχύει: τα πέντε ψωμιά αυτός τα κάνει χίλια, ο συσχετισμός είναι ένα προς χίλια. Κάπως το αντίθετο από αυτό που καμιά φορά συμβαίνει με εκείνους που χειρίζονται το δημόσιο χρήμα, τα χίλια γίνονται περίπου ένα.

Πώς γίνεται όμως τα λίγα ψωμιά των ανθρώπων να γίνουν τόσα πολλά και να χορτάσουν τόσο μεγάλο πλήθος; Διότι αυτά που μοίρασαν οι Απόστολοι, προέρχονταν από το Χριστό και είναι από Αυτόν ευλογημένα όταν μοιράζονται με τους άλλους: «Κι αφού ο Ιησούς πήρε τα πέντε ψωμιά και τα δυο ψάρια, έστρεψε το βλέμμα του στον ουρανό, είπε (ευλόγησε) γι' αυτά την προσευχή της ευλογίας, τα έκοψε και τα έδωσε στους μαθητές του για να τα μοιράσουν στον κόσμο».

Όλες αυτές οι πράξεις μας θυμίζουν την ίδρυση της Αγίας Ευχαριστίας, όταν ο Ιησούς προσφέρει στους ανθρώπους τον Άρτο της Ζωής, ικανό να χορτάσει την πιο βαθιά πείνα των ανθρώπων.

Αλλά και εμείς ότι έχουμε, είναι ευλογημένο από το Θεό, είναι δώρο δικό του. Όλα τα αγαθά της γης είναι δώρα δικά του, δοσμένα για όλους. Ο Θεός μας τα προσφέρει όχι για να τα κρατήσουμε εγωιστικά μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και να μοιραστούμε με εκείνους που δεν έχουν. Επαναλαμβάνει και σ’ εμάς: «Εσείς δώστε τους να φάνε». Καταλαβαίνω ότι αυτή η λογική ακούγεται οξύμωρη για πολλούς. Συνήθως προστρέχουμε στην εύκολη λύση: «μοιράστε τα εσείς, η Εκκλησία», σαν να μην είμαστε όλοι Εκκλησία, σαν η δικαιοσύνη και η αγάπη να αφορά μόνο τους παπάδες. Εκείνοι βέβαια είναι οι πρώτοι που πρέπει να εκτελέσουν αυτήν την εντολή του Κυρίου, δεν είναι όμως και οι μόνοι. Έτσι γίνεται το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων, όταν όλοι μαζί μοιραζόμαστε τα αγαθά της γης με τους άλλους και τους προσφέρουμε τη δυνατότητα όχι μόνο να χορτάσουν, αλλά και να υπάρχουν ακόμη και περισσεύματα.

Σε μια δραματική οικονομική συγκυρία όπως αυτή που διανύουμε, τούτη η εντολή του Κυρίου είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Το θαύμα που δεν μπορεί να κάνει η οικονομία, μπορεί να το πραγματοποιήσει η δικαίωση και η αγάπη. Δεν μπορούμε να θεωρήσουμε τον εαυτό μας χριστιανό, όταν όχι μόνο δεν μοιραζόμαστε με τους άλλους τα δώρα του Θεού, αλλά και, με διάφορους τρόπους, αφαιρούμε από τους άλλους εκείνο που τους ανήκει. Τα οικονομικά σκάνδαλα που συνεχώς μας αποκαλύπτουν τα Μ.Μ.Ε. αποδεικνύουν ότι αυτή η εντολή του Κυρίου δεν αφορά πολλούς συνανθρώπους μας. Τα δραματικά αποτελέσματα είναι ορατά τριγύρω μας.


Ιησού Χριστέ στην ερημιά της ζωής μας,

Προχωρούμε κουρασμένοι, αγχωμένοι,

Βήμα βήμα αισθανόμαστε

Πόσο δύσκολο είναι να βαδίσουμε,

Μέσα σε εχθρότητες, αδυναμία κατανόησης,

Μέσα σε διαμάχες και προκαταλήψεις.


Στην ερημιά της ζωής μας, Ιησού,

Έχουμε καθημερινά την πικρή εμπειρία

Της αδυναμία μας:

Συχνά κλονιζόμαστε, σκοντάφτουμε και πέφτουμε,

Από μόνοι μας δεν τα καταφέρνουνε να ξανασηκωθούμε

Και να συνεχίσουμε την πορεία μας.


Μέσα σε τόσες κρίσεις, τόσα σκάνδαλα

Αισθανόμαστε κουρασμένοι, απεγνωσμένοι,

Οι δυνάμεις και η αισιοδοξία μας εγκαταλείπουν,

Πώς μπορούμε υπεύθυνα να ολοκληρώσουμε

Την αποστολή που μας έχεις αναθέσει

Μέσα σε ένα τέτοιο κόσμο;

Αυτό που εμείς έχουμε στα χέρια μας είναι πολύ λίγο.

Τι είναι πέντε ψωμιά και δύο ψάρια μπροστά

Στις άπειρες ανάγκες του κόσμου;


Αλλά Εσύ Ιησού είσαι ο άρτος μας:

Άρτος μοιρασμένος για τη σωτηρία του κόσμου,

Άρτος που προσφέρθηκε στο σταυρό επάνω,

Άρτος δοσμένος σε όλους τους φτωχούς του κόσμου,

Σε αυτούς που σε ικετεύουν,

Σε αυτούς που σε αναζητούν,

Σε αυτούς που σε επιθυμούν,

Με όλη την καρδιά και όλη την ψυχή.

Είσαι εσύ Ιησού ο Άρτος που ικανοποιεί

Την πιο βαθιά μας πείνα

Γιατί μας παρέχεις τη ζωή την αιώνια.

† Ιωάννης Σπιτέρης

Αρχιεπίσκοπος


Μήνυμα του σεβασμιοτάτου Μητροπολίτη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ.κ. Νεκταρίου


Αρ. Πρωτ. 183

Κέρκυρα, 3 Ιουνίου 2010



Σεβασμιώτατον Αρχιεπίσκοπον

των εν Κερκύρα Ρωμαιοκαθολικών

κ. Ιωάννην Σπιτέρην

Ενταύθα



Σεβασμιώτατε Αρχιεπίσκοπε των εν Κερκύρα Ρωμαιοκαθολικών κ. Ιωάννη,


Η ετήσια λιτανεία της Αγίας Δωρεάς δίδει την δυνατότητα στις θρησκευτικές κοινότητες του νησιού μας να συμπροβληματιστούν σχετικά με την ουσία της χριστιανικής μαρτυρίας στον σύγχρονο κόσμο. Είναι άραγε η χριστιανική πίστη ένα ατομικό γεγονός, μία υπόθεση του καθενός ανθρώπου η οποία εδράζεται στην σκέψη του και αποτελεί την αφετηρία για να εξασφαλίσει την αιώνια ζωή ή είναι ένα γεγονός κοινωνίας τόσο με τον Θεό όσο και με τον συνάνθρωπο, η οποία σώζει και την προσωπική υπόσταση του καθενός;

Αν η πρώτη πρόταση είναι η απάντηση, τότε η χριστιανική πίστη γίνεται ιδέα, αντίληψη, επιχείρημα που εγκλωβίζει τον άνθρωπο στον εαυτό του και τον καθιστά δημιουργό και συντηρητή ενός πολιτισμού στον οποίο ακόμη και η αιωνιότητα είναι αμφίβολη υπόθεση του ενός. Αν η απάντηση είναι η δεύτερη πρόταση, τότε η χριστιανική πίστη αποτελεί την μοναδική οδό στην δίψα του ανθρώπου για γνήσιες σχέσεις, για αγάπη, για δικαιοσύνη. Τότε ο άνθρωπος προσθέτει, σε ό,τι παρέλαβε, το δικό του πρόσωπο και δεν ζητά την αιωνιότητα μόνο για τον εαυτό του, αλλά για όλους.

Για την Ορθόδοξη Θεολογία η Θεία Ευχαριστία αποτελεί τον τρόπο με τον οποίο υπάρχει η Εκκλησία στον κόσμο. Και αυτός ο τρόπος αναδεικνύει το ήθος της κοινωνίας με τον Θεό. Ο Χριστός προσφέρει και προσφέρεται, δίδει τον Εαυτό Του ως δώρο του κόσμου στο Θεό και προσφέρεται ως δώρο του Θεού στον κόσμο. Αυτή η προσφορά γίνεται για όλους τους ανθρώπους «ο Άρτος της ζωής» (Ιωάν. 6,48), Τον οποίο όποιος κοινωνεί, ενώνεται με τον Θεό και τον συνάνθρωπο και αγωνίζεται στην οδό για ένα νέο τρόπο και ήθος: της υπερβάσεως του εαυτού, της αληθινής αγάπης, της καινούριας ζωής, στην οποία «ουκ ένι Έλλην και Ιουδαίος..., βάρβαρος, Σκύθης, δούλος, ελεύθερος, αλλά τα πάντα και εν πάσι Χριστός» (Κολοσ. 3,11).

Εάν ως χριστιανοί θέλουμε σήμερα να καταθέσουμε ουσιαστική μαρτυρία στον κόσμο μας, τότε οφείλουμε να βρούμε στην καθημερινότητά μας το αληθινό νόημα της Θείας Ευχαριστίας. Να συναντηθούμε στις ενορίες μας ως πρόσωπα και όχι ως περαστικοί προσκυνητές. Να αντλήσουμε δύναμη από την κοινωνία με τον Χριστό και να μεταφέρουμε τον τρόπο της αγάπης στον κόσμο. Να αντισταθούμε τελικά στην μετατροπή της χριστιανικής μας πίστεως σε ιδέα, ατομοκεντρισμό και ευτυχία του ενός.

Ζούμε σε εποχή μεγάλης κρίσεως, η οποία πρωτίστως είναι πνευματική. Η ελπίδα του ανθρώπου να βρει νόημα στη ζωή του δεν μπορεί να είναι ούτε τα υλικά αγαθά ούτε οι ηδονές του βίου, ούτε τα κάθε λογής δικαιώματα. Η ελπίδα πηγάζει από την επιστροφή στο ήθος του προσώπου, το οποίο αγαπά και μοιράζεται, προσφέρει και προσφέρεται. Αυτή είναι η οδός της πίστεως και αυτή ας είναι η μαρτυρία όλων μας.

Θέλω να ευχηθώ τόσο σε εσάς όσο και σε όλη την κοινότητα των εν Κερκύρα Ρωμαιοκαθολικών χρόνια πολλά! Η εποχή μας έχει ανάγκη την χριστιανική πίστη και ο καθένας μας ας δίδει τον καλύτερο εαυτό του!


Μετ’ ευχών και αγάπης Χριστού,


Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

✝Ο ΚΕΡΚΥΡΑΣ, ΠΑΞΩΝ & ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ

ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ



[ Back to top ]